คนเราเลือกเกิดไม่ได้ แต่เลือกที่จะใช้ชีวิตได้

ร้อนมาก...ขอบอก

ทุกๆ อย่างในโลก มีแง่มุมมากมายให้ค้นหา
ของสิ่งเดียวกันสามารถให้ทั้งประโยชน์และโทษ
ขึ้นอยู่กับว่า ใครเป็นผู้ใช้..และใช้อย่างไร
หลายครั้งที่เราพบว่า
ขณะที่เรากำลัง สร้าง อะไรสักอย่างอยู่นั้น
กลับเป็นการ ทำลาย อะไรอีกหลายอย่าง

ไม่มีอะไรที่ได้มาเปล่าๆ โดยไม่ต้องเอาอะไรไปแลก
บางครั้งก็คุ้มค่า…กับการยอมเสียอะไรสักอย่าง
เพื่อที่จะได้อะไรอีกอย่างกลับมา
แต่ก็มีหลายครั้ง…ที่ลืมนึกไปว่า
ของที่ได้กลับมาไม่คุ้มค่าเท่ากับของที่เสียไป

ถ้าคืนหนึ่งกลับมาบ้านแล้วพบว่า
คนที่เรารัก..ไม่ได้อยู่เพื่อให้เรารักอีกต่อไป
เราจะยังออกจากบ้านไปอยู่ไหม
ความสำคัญและความจำเป็นของคน
ไม่เท่ากันก็จริง…
แต่การเสียไปเพื่อได้มานั้น
จะต้องอยู่บนความรอบคอบ
และคิดมาอย่างดีแล้วทั้งสองด้าน
ต้นไม้หนึ่งต้นไม่อาจสร้างไม้ขีดได้นับร้อยล้านก้าน
แต่ไม้ขีดก้านเดียว
อาจทำลายต้นไม้ได้นับร้อยล้านต้น
ไม่มีใครคิดแทนใครได้
จึงเป็นเรื่องยากที่จะบอกว่า…
เราควรเสียอะไรไป เพื่อได้อะไรมา
และเรา…ควรเป็น ต้นไม้หรือไม้ขีดไฟ

"เป็นอะไรไป…ความรัก?" เป็นคำถามง่าย ๆ ที่ ว.แหวน เลือกใช้อย่างที่เพื่อนคนหนึ่งจะเอ่ยถามเพื่อนด้วยความห่วงใย เมื่อเห็นเพื่อนกำลังนั่งกอดเข่าจับเจ่าอยู่กับความทุกข์ เพื่อให้ทุกคนที่มองมารู้สึกว่าหนังสือเล่มนี้เป็นเพื่อนของพวกเขา และนึกอยากหยิบขึ้นมาอ่านทุกครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองกำลังเป็นทุกข์เพราะความรัก